باز می خواهم بگم از ازدواج // چرت و پرت مفت است و بی باج و خراج

از جوانی خوش قد و بالا و ناز // چون برفت خواستگاری موند هاج و واج

خانه و مسکن که داری لاجرم ؟ // ما شنیدیم دست و دلبازی و لارج !

ماشین ِ توپ و خفن حتما" داری // صندوقش جاداره یا از نوع هاچ ؟!

مدرکت لیسانس بود یا دکترا ؟! // قبل کنکور چی می خوندی ؟! نشر گاج

جشن عقد هفت روز باشد در هتل // دخترم هفت دست لباس می خواد و تاج

جهیزیه ما نمی دیم ، نیست رسم!! // به چه کار آید تو را دیگ و کماج ؟!

مهریه باشد به سن مادر جد بابام // نام او باشد "قمر مولوک تاج "

ماه عسل هم می روید شهر ونیز // یا برید جایی که باشد رود و جنگل های کاج

من نمی فهمم چه فکری می کند ؟!! // آنکه اینقدر سخت گیرد ازدواج

دخترت آخر بترشد بسکه گشت // در پی شوهر ، مثه زنبور هاچ

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

پ ن ۱ - سول اینه که شاعر سنگ دختر های در حال ترشیدگی رو به سینه می زده یا سنگ خودش را ؟!

پ ن ۲ - چند روزه دارم تمرکز می کنم که لطف عمولی رو جواب بدم اما گویا کم اوردم ! بخوانید اندر مقامات شیخ الشیوخ عیسی ابو زید از زبان وی

پ ن ۳ - علی گفت عکس این کتاب رو بگیر بذار تو وبت ! منم گذاشتم در ادامه مطلب . مثله اینکه "زید" شهید شده !

بر حذر باش زان جا که نامش نمایشگاه است و مکتوبات را جایگاه است ، لیک صندوقچه ی گناه است و داخل شدن بدان گناه است و رونده بدان را جهنم جایگاه است و عمرش تباه است و در ته چاه است ...

گر نمی خوانی کتاب ، رفتی نمایشگاه چه کار ؟!

کرده ای بی خود شلوغش ، مر نداری هیچ کار ؟

رفته ای از باب عیاشی و رندی ، ای عجب ...

بدون پول گشته ای داخل به فروشگاه چه کار ؟

پس اگر از آن گروه بودندی که ساعات مدید پشت ترافیک ماندندی تا از آخرین مد لباس در آن شلوغی با خبر شوی بدان که بسی عملت لهو و باطل است که این در ویترین سر کوچه تابل است . لیک گر زان جمله بودندی که بدانجا شدی اندر، من باب یافت یکی شوهر ! این نیز بیهوده بودندی کین گران درّ را نیابی در نوک کوه یا ته گرداب چه رسد به نمایشگاه کتاب ! و اگر من باب خرید کتاب رفتندی بدان که دو گروه اول مجال تجسس و تفحص از تو باز گیرند و عمرا" به نیتت دست یابی ...

لیک گر بدانجا وارد شدندی و مخی بکار نگرفتندی و مخت به کار نگرتندندی و با دیدن پسران فشن و حوریان خشن ! دامنت از دست ندادندی و کتاب نیز نخریدندی و اصلا" هیچ نکردی بدان از حفارانی ...اما قلیلند آنها که درس گیرند

در حدیث است رندی شیخ را مد ظله العالی وقتی لمیده بود روی قالی پرسید یا شیخ این جماعت کثیر که معدل مطالعه شان از 5 دقیقه باشد قصیر (کمتر) را در اینجا چه کار باشد که اینجا جز کتاب نباشد . پس شیخ پاسخش این چنین داد که اتفاقا این جا همه چی باشد فقط کتاب نباشد !!!!!

گشته ام بر درد مخچه مبتلا // بسکه این هفته بگفتند از کتاب

درد معده هم بر آن مضموم گشت // کاش می گفتند کمی هم از کباب

گزیده ای از کتاب معرض التالیف و منبع الاراجیف

تالیف شیخ عیسی ابو زید

علی دایی اعلام داشت که کتاب خاطرات خود را منتشر خواهد کرد ....

در همین راستا شیخ عیسی ابو زید فرمود :

برم من مرخصی چندین و چند ماه // ز بد بختی خود هی می کشم آه

از آن طنزی که "دایی" می نویسد // که بندد بر همه طنز جهان راه

شیخ در پاسخ به اینکه آقای دایی تصمیم به طنز نویسی ندارد و تنها می خواهد سرگذشت خود را بنویسد فرمود :

به یاد آور آن زمان را که "شیخ علی ابن خالی" جوان بودندی و در زمین چون موج ، روان بودندی ، شیخ و مریدان به پای آن جعبه ی لهو و لعب نشستندی تا چون وی در جلوی دروازه قیچی برگردون زدندندی ، بخندندی . و باز به یاد آور که چون مربی سایپا شدندندی ، جملگی مرید "شیخ عادل ابن ابوالقاسم" شدیم تا از وی مصاحبه ای کنندندی و دل مریدان را شاد ! و همین سنه ی اخیر را که بزم ها کردیم همراه مریدان که وی سرمربی تیم ملی شدندندی و هر روز در ملا عام سخن گوید و موجبات تفرج خلق گردد و نیز چند صباحی از کره القدم ایران و کویت نمی گذرندی که بیشتر کمدی بودندی تا کره القدم !

پس بی شک چون بر کتابت همت گمارد ایادی طنز نویسان را جمیعا از پشت بر بندندی چه رسد بر این شیخ کهنسال .

ای علی دایی دواتت خشک باد // چوب یزدانم تو را بر پشت باد

چون که بی رونق نمودی طنز من // زلف تو سیخ همچو یک خارپشت باد

حاضران که دیدند به محض نفرین شیخ ابو زید موهای آقای دایی سیخ شد ( در بعضی احادیث آمده که در کرامات شیخ همین بس که پیش از نفرین وی موها سیخ گشت . الله اکبر!) دست به دامان شیخ شدند که شیخ جان مادرت نفرین نکن ... و شیخ در پاسخ گفت :

آخر این چه دنیایی بودندی که رندی مربی تیم ملی بودندی و مربی سایپا بودندی و مربی چندین فروشگاه بودندی و چه و چه حال نیز تصمیم دارندی به صنف انتشارات بپیوندندی آنگاه شیخی کهنسال چون من بی کار بودندی ؟!

و چون مریدان کلام شیخ شنیدندی سیحه ای کشیدندی و جملگی دستارها بر زمین نهادندی و خون ها ریختندی به جای اشک .

جوانی ، چون گذشت از بیست سالی // بگفت با خود ، که این وقتیست عالی

کز این یلخی و تنهایی در آیم // بگیرم زن ، به زیبایی چو قالی !!

چو گفت با مادرش این سرّ و این راز // نَنش خندید و شد حالی به حالی

به سر کرد چادر ِگلدار ِخود را // برفت روزی دو سه جا خاستگاری

همه از او بپرسیدند همین را // که اصلا" داشته ای کاری و باری ؟!

زمین و مسکن و ماشین و ویلا // و یا نقدینه ای در بانک ، داری ؟!

پسر که هیچ کدامش را نمی داشت // به خود گفت " سر نمیشه خاستگاری

بسی خرج فراوان دارد این کار // نمی دن زن به من با جیب خالی

خودم می رم سر کوچه می شینم // بیابم دختری محجوب و عالی"

و فردا دختری دیدش به پارکی // که می شد گونه اش از خنده چالی !

بسی خوش صورت و خوش وجه و منظر // پاچه کوتاه و مانتوش گل باقالی

بشد عاشق نه یک دل بل دو صد دل // تَنفّس ، تنگ و شد قلبش یه حالی

بشد وارد ز درب دوستی و گفت // که امروز است هوا مطبوع و عالی

خلاصه دوست گشتند آندو با هم // بتیغیده ! شدش هر ماه و سالی

و آن حوری بکردش ترک او را // شده دوست با الاغ ِمایه داری !

پسر هم چون شده معتاد اکنون // بشد از مردم و خانه فراری ...

دلش گشته ز غم رنجور و خسته // همین فرهاد و مجنون خیالی

شنو این پند را از شیخ عیسی // مشو عاشق تو که خامی و کالی !

این بیت از شعر حذف شده به دلایل وزنی و معنایی و مهتر از همه امنیتی :

نباشد شیخ را باکی که گوید // مده افسار بر زن ، اختیاری

به نظر خیلی از کسایی که من و وب لاگم رو با هم میشناسن اینجا به نظر یه وب لاگ معمولیه معمولیه که یه نویسنده ی آماتور داره توش تمرین نویسندگی می کنه .

اما اینجا در باطن بهانه ای هست تا یه آدم گوشه گیر دوستای خوبی پیدا کنه . دوستای با معرفت که شاید هیچ وقت نبینمشون اما مطمئنا همیشه بهشون فکر می کنم ...

یکی از این دوستای خوب فیلسوف جوان ( آقا ساعد گل ) هست که در اقدامی کاملا غافل گیرانه این قالب زیبا رو طراحی و به من هدیه کرد . مطمئنا هیچ وقت این کارشو نمی تونم جبران کنم اما فقط واسه اینکه کمی خودم از خجالتش در بیام ازش تشکر می کنم و امیدوارم همونطور که منو خوشحال کرد همیشه شاد و موفق باشه .

تو هم برنایی ، هم فیلسوف ، جانا
تویی آن شمس بی کسوف ، جانا
هنرمندم که هستی ، جان فدایت
ز لطفت "شیخ" شد مشعوف جانا

همچنین از همه کسایی که تو این چند ماهه نشر بلاگ معمولیه معمولی و وب لاگای قبلی همیشه به من لطف داشتن تشکر می کنم و برای هر کسی که میاد اینجا ( حتی اشتباهی !) آرزوی بهترین هارو دارم .

نمی دونُم چرا هر جا که میرُم // همه ترسند ز ِمو با اینکه پیرُم

گمونُم از رو شلوار تابلو ِ که // کمی اورانیم دارُم تو جیبُم

÷÷÷÷÷

چه باکُم گر شده امضا سه باره // همی قطعنامه و گشتُم بیچاره

به جاش دارُم رآکتورهای بسیار // که این واسه من و تو فایده داره

÷÷÷÷÷

فروشم آب دریای خزر را // چه ارزش داردَم این آب دریا ؟!

÷÷÷÷÷

بسازم بمب بهر صلح و سازش // فرستم به فلسطین تیر و ترکش

اینا هستند دروغ عید امسال // که می گویند به ما ...^۲

÷÷÷÷÷

شنیدم در بلاد روس ، انگار // بکرده یک رآکتور دود بسیار

ترکّید وبکشته مردمی چند // همین را می خرم کاید مرا کار !!

÷÷÷÷÷

گرانی می کند بی داد ، آخ جون // برقصد مملکت در باد ، آخ جون

ولیکن 20 فروردن و عید است // شکفتیم آن اتم را شاد ، آخ جون

÷÷÷÷÷

به این فصل بهار دارم آلرژی // سفر کردم به تابستان با کشتی

اگر شعرم ندارد وزن و معنی // "دلم می خواد" که من دارم انرژی^۳

÷÷÷÷÷

بابا برقی بیامد گفت با من // بکن خاموش چراق هارو تو حتما"

که نیروگاه هسته ای به پا شد // بیاد خرجش بروی قبض بعدا"

۱- Urعلامت اختصاری اورانیوم هست

۲- این قسمت سانسور شد . فکر کنم اثرات استادیوم هنوز کمی در من هست

۳- منظور از انرژی همان فن آوری صلح آمیز هسته ایست

۴- یه شعر توپ در مورد ازدواج گفته بودم که ناگهانی متوجه شدم اوضاع از چه قراره . اینارو رفع کتی داشته باشید فعلا تا اونم پست بشه . اگه خیلی خوب نشده ببخشید دیگه عجله ای شد